รีวิวหนัง/ภาพยนต์ Into the Woods มหัศจรรย์คำสาปแห่งป่าพิศวง

ความรู้สึกแรก ที่กระแทกเข้าสู่ตัว หลังจากชม Into the Woods ไปได้เกือบครึ่งเรื่อง ว่านี่คือการยกละครเวทีมิวสิคัล มาใส่ในจอภาพยนตร์ หาใช่การสำรวจความเป็นมนุษย์และเชิงลึกของเทพนิยาย ดูหนังออนไลน์ใหม่

แต่มันคือความบันเทิงที่แตะเบาๆ ที่ผิวหน้า เน้นย่อยง่าย เวอร์วังอลังการ และเยอะแยะเสียจนเหมือนพงไพร ที่หมู่ไม้ต่างแข่งกันยืนต้นสูงละลิ่ว ก่อนจะมาลงโรงฉายในฉบับนี้ Into the Woods เคยเป็นละครบรอดเวย์ ที่ดัดแปลงจากนิทานของพี่น้องกริมม์

ถ่ายทอดเรื่องราวของ สองสามีภรรยานักทำขนมปัง ที่อยากมีลูกเสียเหลือเกิน แต่ทั้งคู่ก็ไม่สามารถ เหตุเพราะโดนแม่มดสาป วิธีเดียวที่จะคลายคำสาปได้ คือการมุ่งตรงเข้าไปในป่า และหาของทั้งสี่อย่างตามที่แม่มดต้องการมาให้ทันเวลา

ในขณะเดียวกัน ด้วยวิถีของ หนูน้อยหมวกแดงกระเพาะคราก แจ็ค เด็กที่มีวัวเป็นเพื่อนเลิฟ แถมโดนแม่ด่าอยู่เป็นนิจ และซิลเดอเรลล่า ที่อยากไปร่วมปาร์ตี้ที่ปราสาท ทำให้ทุกเส้นทางมาบรรจบกันในป่าพิศวงแห่งนี้

ด้วยความที่หนังเน้นเวอร์วังอลังการ ทำให้ตลอดทั้งเรื่องสามารถดื่มด่ำไปกับความสวยงามด้านภาพ และเครื่องแต่งกาย ที่โดดเด่นมาเหนือสิ่งอื่นใดอย่างไม่ติดขัด แต่ถึงกระนั้น ละครเวทีลงโรงครั้งนี้ ก็ยังหลวมโพรกพรากด้านความเป็นมนุษย์

เหตุผลที่ปถุชนธรรมดาพึงมี ถูกโยนเหตุผลทิ้งไปเสียไกลลิบ และตั้งหน้าตั้งตาพาคนดูตรงดิ่งเข้าสู่โลกเทพนิยาย อนึ่งตรงดิ่งเข้าสู่ป่าพร้อมตัวละคร ราวกับนิทานก่อนนอนที่เล่าให้เด็กฟัง เด็กสนุก ผู้ใหญ่ซึม กับเนื้อหานิทาน ไปตามวิถีนั้น

ด้วยความที่ Into the Woods เป็นดังนิทานฉบับมีเพลงประกอบ ทำให้ 2/3 เรื่อง ออกจะเนิบนาบ และชวนง่วงเหงาหาวนอน เสียเป็นส่วนใหญ่ กับการปูเรื่องของแต่ละตัวละครที่เคล้าไปกับการแสดง ที่ต่างฝ่ายต่างแข่งกันเล่นใหญ่ ขว้างปาบทเพลงใส่กันเกินจำเป็น

ถึงแม้บรรดานักแสดงจะทำหน้าที่ทั้งร้องทั้งเล่นได้ดีขนาดไหน พลังที่ออกมาก็ดูจะเยอะจนชวนอึดอัด ที่จะจำกัดมันอยู่ในจอสี่เหลี่ยมผืนผ้าตรงหน้า และนำพาเข้าสู่ประเด็นที่หนักแน่น จริงจังขึ้นใน 1/3 ส่วนหลัง ซึ่งนั่นมันอาจสายไปเสียแล้ว

รีวิวหนัง/ภาพยนต์ Into the Woods มหัศจรรย์คำสาปแห่งป่าพิศวง

First feeling That crashed into the body after watching Into the Woods almost half the movie That this is a musical lift. Put on the screen Not an exploration of humanity and the depth of fairy tales.

But it is entertainment that touches lightly on the face, focusing on easy digestion, grandeur And in abundance until it is like a jungle Where the trees were racing to stand tall and high Before coming to theaters in this issue, Into the Woods was a Broadway play. Adapted from the tales of the Brothers Grimm

Relate the story of Two husbands and wives baker Who want to have children But neither of them could. Because of being cursed by a witch The only way to release the curse Is to go straight into the forest And find all four items that the witch needs in time

At the same time, with the way of Little Red Riding Hood, Jack Root Jack, a boy with a cow as a love friend. Plus being cursed by mother forever And Cinderella Who wants to go to the castle party Making all the paths meet in this mysterious forest

With the fact that the movie emphasizes the grand palace power Making throughout the story can be immersed in visual beauty And costumes That stands out above all else seamlessly But still The stage plays this time. Is still loose, separating the human side

Reasons that ordinary people should have Being thrown far away from reason And focus on bringing the audience straight into the fairy tale world In addition, straight into the forest with the characters Like a bedtime story told to children, children have fun and adults immersed in story content Go along that path

As Into the Woods is a story with a soundtrack, 2/3 of the story is very sluggish and sleepy. Mostly broken With the laying of the story of each character to mix with the show Where different sides compete with each other Throwing songs at each other more than necessary

Although the performers performed well with both singing and playing The power coming out seems to be overwhelmingly uncomfortable. To limit it to the rectangle screen in front And lead to a strong issue More serious in the rear 1/3, so that might be too late.

Leave a comment

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *